En dan ben je ineens weer heel erg moeder vooral, zeg je je cursusdag af want je kind is ziek .
Oudste:
Vorige week werd zoonlief ziek , flinke hoge koorts, griepje dacht ik , hele week in bed gelegen, vrijdag ging ie naar school, het ging wel weer, vrijdagmiddag voor het weekend naar zijn vader.
Kreeg ik telefoon van mijn ex dat ie echt ziek was en dat het niet ging.
Gisteravond kwam ie thuis , ziek maar vooral heeeeel erg moe terwijl ie zowat hele weekend geslapen had, en hij was in paniek want kan zich de kleine dingen van dag ervoor niet meer herinneren zegt ie , het is mist in zijn hoofd, vanmiddag naar de dr .
Grote jongen ineens weer zo klein, en ik ben ineens weer die tijger , die zijn welp beschermt en zich zorgen maakt ......
Middelste:
De diagnose is nog niet officieel bevestigd maar de vermoedens zijn er dat mijn dochter ADHD heeft, volgens de therapeuten die haar testen is het bijna wel overduidelijk maar goed we wachten nog even de officiële uitslag af.
Blijkt straks dat ik een ADHD kind heb? Wat houdt het in, hoe ga je er mee om? Maar vooral waarom hebben we dat niet eerder gezien?
Ik ben niet van de stempeltjes dus heb me er ook nooit mee bezig gehouden maar school trok aan de bel die herkenden een ADHD kind in haar .
We zullen zien, ergens heb ik een opgelucht gevoel mocht het zo zijn (vandaar dus dat ze zo is gevoel) maar ook een gevoel van schuld dat ik het nooit eerder gedacht heb, dat ik haar dan misschien jaren van ellende had bespaard waarin ze vooral niet begrepen werd......
Tijd draai je niet terug helaas ........en beter laat dan nooit .
Dan zegt de therapeut ineens iets wat mij aan het denken zette: het is erfelijk, bijna altijd heeft pa of ma het ook . Mijn ex die ook in het gesprek zat wees meteen richting mij !
Voor hem was dat wel duidelijk, dat kwam van mij en als ik iedereen hier altijd hoor roepen hoe druk ik ben dan zou het misschien wel eens zo kunnen zijn ????
Geen idee werkelijk maar ik herken wel veel dat is dan wel weer zo.































